FANDOM


Plik:Herb wielkoksiążęcego domu Bagratuni (Բագրատունի) oraz Królewstwa Armenii Zachodniej.png
Plik:Odznaczenia Zygmunta Antoniewicza.jpg

Zygmunt Antoniewicz – osoba szczególnie zasłużona dla Polski, polski artysta-plastyk i wojskowy ormiańskiego pochodzenia, uczestnik I wojny światowej, powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej. Odznaczony Krzyżem Wielkim z Gwiazdą Orderu Virtuti Militari, Złotym Krzyżem Za Zasługi Związku Powstańców oraz Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. Przyjaciel Premiera Stanisława Mikołajczyka oraz hrabiego podpułkownika Ignacego Mielżyńskiego.

Biografia

Plik:594px-ObrazDziadkaRolandaAntoniewicza.jpg

Zygmunt Antoniewicz (Zygmunt von Bagratuni-Antonjan-Antoniewicz de Bołoz - Սիկիզմունդ Բագրատունի Անտոնեան Անտոնիեւիչ Պողոսի Անիեցի) urodził się w Poznaniu jako syn polskiego Ormianina Michała-Wacława Antoniewicza de Bołoz i austriackiej Ormianki Augusty von Wolf (Kajlkeri/Գայլքերի). Po ukończeniu gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu studiował sztuki piękne. Ożenił się z Józefą Kurzyńską (zm. 1956), był ojcem Zdzisława Antoniewicza i dziadkiem Rolanda Antoniewicza.

Plik:Antoniewicz-ősök.png

Po wcieleniu do armii pruskiej odbył służbę wojskową i walczył na wielu frontach I wojny światowej, po czym został oficerem powstania wielkopolskiego. Tu poznał Stanisława Mikołajczyka – wówczas młodego jeszcze „szczeniaka” ze wsi, który był przepojony głębokim patriotyzmem i nienawiścią do zaborców. W znaczeniu przenośnym należał do spadkobierców Michała Drzymały, który wszystko czynił „na pohybel okupantów”. Był także chłopakiem nadzwyczaj pojętnym, uczynnym i inteligentnym. Nic więc dziwnego, że zaprzyjaźnili się. Ale ta przyjaźń nie mogła potrwać długo i dlatego odziedziczył ją jego syn – Zdzisław, którego losy później w dziwny sposób związały się z Mikołajczykiem. Po zwycięstwie Powstania, za radą przyjaciela rodziny i głównodowodzącego powstania, generała Józefa Dowbor-Muśnickiego przeszedł do Wojska Polskiego. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej i jako pułkownik Legionów Piłsudskiego w dniu 6 maja 1919 roku pod Lwowem został ciężko ranny. Zmarł 9 maja 1919 roku w drodze do Poznania. Rozkazem marszałka Józefa Piłsudskiego uznano go za Poległego na Polu Chwały i pośmiertnie odznaczono Krzyżem Wielkim z Gwiazdą Orderu Virtuti Militari oraz awansowano do stopnia generała brygady. Został pochowany na Cmentarzu Bohaterów na stokach Cytadeli Poznańskiej – na jego własne życzenie - wśród towarzyszy broni na parceli powstańców wielkopolskich. W jego pułku walczyli ochotnicy - Ormianie węgierscy i Węgrzy pod dowódctwem mjr.Ferdinanda Leó Miklóssy, po agresji sowieckiej na Węgry (1945) prześladowanych przez węgierską bezpiekę. W okresie międzywojennymi byli oni członkami Związku Legionistów Polskich (Lengyel Legionisták Egyesülete).

Plik:1737d5d1044835fdmed.jpg

Ożenił się z Józefą Kurzyńską (zm. 1956). Z tego małżeństwa pochodziło pięcioro dzieci:

  • Halina Leokadia (ur. 1906[1], zm. 1991);
  • Zdzisław (ur. 3 lutego 1908, zm. 21 października 1984), dziennikarz, dyplomata, trener i sędzia sportowy;
  • Janusz (ur. 1912, zm. 8 lutego 1991);
  • Urszula (ur. 1915, zm. ?);
  • Tadeusz (ur. 1915, zm. ?), zesłany do niemieckiego obozu koncentracyjnego.

Odznaczenia

  • Krzyż Wielki z Gwiazdą Orderu Virtuti Militari - II Rzeczpospolita (post mortem)
  • Krzyż Walecznych - II Rzeczpospolita (post mortem)
  • Wielkopolski Krzyż Powstańczy - II Rzeczpospolita (post mortem)

Przypisy

  1. Teki Dworzaczka, hasło: Antoniewiczowie, [1] (ostatni dostęp 5.06.2007).
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.